Paulina Marie Jaricot założycielka Żywego Różańca

Paulina Jaricot była francuską katoliczką, znana głównie ze swojego zaangażowania w dzieła charytatywne oraz propagowanie modlitwy różańcowej. Jest także uważana za inicjatorkę Ruchu Żywego Różańca.

W pierwszej połowie XIX wieku, Paulina Jaricot założyła Stowarzyszenie Apostołów Modlitwy, które miało na celu jednoczenie ludzi w modlitwie i ofiarowaniu swoich codziennych działań dla dobra Kościoła. Jednak to, za co jest najbardziej znana, to rozwinięcie Ruchu Żywego Różańca.

Ruch Żywego Różańca to forma modlitwy różańcowej, w której różańcem modlą się różne osoby, a poszczególne tajemnice różańca są powierzane różnym modlitewnym grupom lub jednostkom. Idea ta miała na celu kontynuowanie modlitwy różańcowej przez cały dzień i tydzień, a jednocześnie jednoczenie ludzi w modlitwie za różne intencje.

Paulina Jaricot miała głęboką wiarę i chęć zaangażowania ludzi w modlitwę, a Ruch Żywego Różańca był jednym z jej inspirujących działań. Jej zaangażowanie w dzieła charytatywne oraz duchowy wpływ na życie katolików sprawiły, że jest uważana za jedną z ważnych postaci świeckiego apostolstwa w XIX wieku.

Paulina Marie Jaricot urodziła się 22 lipca 1799 roku w Lyonie we Francji. Była trzecim z jedenastu dzieci w zamożnej i religijnej rodzinie. Już w młodym wieku wykazywała się głęboką wiarą i zainteresowaniem działalnością charytatywną.

W 1816 roku, w wieku 17 lat, założyła Stowarzyszenie Apostołów Modlitwy, które miało na celu jednoczenie ludzi w modlitwie, ofiarowując swoje codzienne działania dla dobra Kościoła. Ta inicjatywa była początkiem jej zaangażowania w dzieła apostolskie.

W latach 30. XIX wieku, Paulina Jaricot założyła Stowarzyszenie Rozpowszechniania Wiadomości, które miało na celu szerzenie treści katolickie, zwłaszcza wśród najuboższych. Jej praca w tej dziedzinie przyniosła jej sławę i szacunek w środowisku katolickim.

Jednak to, za co jest najbardziej znana, to rozwinięcie Ruchu Żywego Różańca. W 1826 roku, mając 27 lat, zaczęła organizować różne grupy modlitewne, które zobowiązywały się modlić różaniec, dzieląc między sobą poszczególne dziesiątki. Idea ta ewoluowała w Ruch Żywego Różańca, który stał się powszechnie znany i ceniony.

W późniejszych latach życia Paulina Jaricot doświadczyła trudności finansowych i zdrowotnych, jednak nigdy nie straciła wiary ani zapału do pracy na rzecz Kościoła. Zmarła 9 stycznia 1862 roku w Lyonie. Jej dziedzictwo obejmuje nie tylko rozwinięcie Ruchu Żywego Różańca, ale także jej ogólną działalność charytatywną i apostolską, która inspirowała wiele osób do zaangażowania w życie duchowe i służbę bliźnim.

Statut Stowarzyszenia Żywy Różaniec

Żywy Różaniec jest wspólnotą osób, które w duchu odpowiedzialności za Kościół i świat i w wielkiej prostocie otaczają modlitewną opieką tych, którzy najbardziej jej potrzebują i są wskazani zwłaszcza w Papieskiej Światowej Sieci Modlitwy.

Modlitwa różańcowa, powszechnie znana i wielokrotnie polecana przez papieży, zyskała popularność dzięki wspólnotowej formie modlitwy, zainicjowanej przez Paulinę Jaricot w Lyonie w 1826 r. Założone przez nią Stowarzyszenie Żywego Różańca zatwierdził papież Grzegorz XVI konstytucją Benedicentes Domino

 w 1832 r. W Polsce praktyka Żywego Różańca stała się znana już pod koniec XIX wieku.

Niniejszy statut ma służyć osobom zjednoczonym we wspólnym odmawianiu różańca, by odkrywając głębię tej modlitwy i sięgając do korzeni tej właśnie formy jej praktykowania, zyskiwali, za zachętą św. Jana Pawła II, „sposobność duchową i pedagogiczną do osobistej kontemplacji, formacji Ludu Bożego i nowej ewangelizacji” (RVM 3).

Stowarzyszenie to nosi nazwę „Różańca”, gdyż jego członkowie, podzieleni na grupy po dwadzieścia osób, odmawiają go codziennie, każdy jeden dziesiątek, a także dlatego, że każda grupa składa się z tylu osób, ile jest tajemnic w różańcu.

Stowarzyszenie nazywa się „Żywym”, gdyż liczba osób, które się nań składają, niejako wprawia je w działanie poprzez ciągłe recytowanie modlitw, które czerpią swą skuteczność z rozważania tajemnic Jezusa i Maryi, czy to w celu nawrócenia grzeszników, czy doskonalenia sprawiedliwych. Zwie się je „Żywym”, gdyż ci, którzy go tworzą, są zastępowani przez kolejnych, gdy ci umierają, bądź gdy zeń odchodzą.

§ 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE

1. Stowarzyszenie Żywy Różaniec, zwane dalej: Żywym Różańcem, jest prywatnym stowarzyszeniem wiernych o charakterze modlitewnym i formacyjnym, działającym na terenie całej Polski, nieposiadającym osobowości prawnej.

2. W swojej działalności Żywy Różaniec kieruje się postanowieniami Kodeksu Prawa Kanonicznego, szczególnie tymi, które dotyczą prywatnych stowarzyszeń wiernych (kan. 321-326), oraz uchwałami Konferencji Episkopatu Polski w sprawach jego dotyczących.

3. Działalność Stowarzyszenia Żywy Różaniec na terenie poszczególnych diecezji odbywa się za zgodą biskupa diecezjalnego.

4. Stowarzyszenie Żywy Różaniec posiada jako oznaczenie graficzne logotyp w kolorze niebieskim na tle białym, w formie językowej polskiej (załącznik nr 1).

§ 2
ISTOTA I DUCHOWOŚĆ

1. Żywy Różaniec jest wspólnotą osób, z których każda zobowiązuje się do codziennego rozważania jednej tajemnicy różańcowej. Liczba osób we wspólnocie podstawowej odpowiada liczbie tajemnic różańca świętego.

2. Zgodnie z pragnieniem założycielki Żywego Różańca, Pauliny Jaricot, która chciała „uczynić różaniec modlitwą wszystkich” i „poprzez różaniec odnowić wiarę”, Żywy Różaniec podkreśla wspólnotowy charakter rozważania tajemnic różańcowych. Choć każdy z członków Żywego Różańca modli się tajemnicą, która jemu przypadła, w miejscu i czasie przez siebie wybranym, to jednak istotną dla Żywego Różańca jest więź modlitewna, rozumiana jako świadomość wspólnej modlitwy w podjętych intencjach.

3. Dla podkreślenia wspólnoty modlitwy członkowie Żywego Różańca, tam gdzie jest to możliwe, przynajmniej raz w miesiącu zbierają się na wspólną modlitwę.

4. Zaleca się tworzenie ścisłych więzów między członkami Żywego Różańca, tak aby uwypuklić wspólnotowy charakter Kościoła.

5. W łączności z całym Kościołem Żywy Różaniec podejmuje jako główną intencję swoich modlitw intencje polecane przez Ojca Świętego w Papieskiej Światowej Sieci Modlitwy i inne intencje podawane przez papieża oraz intencje polecane przez biskupa miejsca.

6. Mając na uwadze to, co zostało powiedziane w ust. 1-3, zgodnie z zamysłem założycielki Pauliny Jaricot program duchowy Żywego Różańca obejmuje:

1.    wypraszanie miłosierdzia Bożego przez wstawiennictwo Maryi, Matki Bożej;