Przy drodze z Płonki Kościelnej do miejscowości Płonki Matyski, w odległości około 500 metrów od kościoła, znajduje się źródełko z cudowną wodą. Kult źródełka powstał w XVII wieku. Od dawna miejsce to uważa się za święte, tu otrzymuje się łaski Boże. Dlatego też nazywa się je źródłem z cudowną wodą na Łasku. Kronika podaje, że wytrysnęło ono wówczas, gdy przy obrazie zaczęły dziać się cuda. Woda z tego źródła od dawna uważana jest za cudowną. Jest ona szczególnie pomocna w chorobach oczu i owrzodzeniach ciała. Podanie ludowe głosi, że w XVII w. teren ten przeznaczony był na pastwisko. Pewnego dnia przy źródełku ugrzęzła jedna z krów należących do proboszcza. Kazał on zasypać to grząskie miejsce kamieniami i gałęziami. Z czasem stracił wzrok i jako ociemniały otrzymał we śnie polecenie, aby odkrył zasypane źródełko i wodą z niego obmył swoje chore oczy. Polecił to ludziom uczynić, a po obmyciu wodą z owego miejsca przejrzał. W dokumentach z 1780 r. zapisane jest uzdrowienie: „Ignacy Witanowski, chorąży wielkiej buławy z parafii łubieńskiej i jego żona Katarzyna oświadczyli, iż po obmyciu wodą z tego źródła z twarzy ich syna zniknął trąd, z którego nie mogli uleczyć go różni lekarze”. To wydarzenie wzmogło zainteresowanie wiernych źródłem „na Łasku”. Ludzie gromadzili się przy studzience, śpiewali pieśni, przemywali oczy, całowali ustawiony tam krzyż. Wierzyli w cudowną moc źródełka. Obok źródełka znajduje się kapliczka z 1968 r. Umieszczono w niej jedyną kopię obrazu Matki Boskiej Płonkowskiej. Dziś do źródełka nadal przybywa wiele osób z różnych stron. Pielgrzymi modlą się, przemywają oczy, biorą ją w naczyniach do swoich domów.