Zapraszam Was, drodzy Parafianie, do fascynującej podróży przez historię i dziedzictwo naszej ukochanej Parafii Płonka Kościelna. To miejsce, gdzie ziemia podlaska splata się z Mazowszem, a czas staje w miejscu, pozwalając nam zgłębić tajemnice wiary i wspólnoty, które kształtują naszą tożsamość od wieków.
W poprzednim odcinku naszej opowieści poznaliśmy pierwsze wzmianki o Płonce sięgające roku 1203, gdy książę Konrad Mazowiecki wspomniał tę ziemię, przekazując ją biskupowi płockiemu Gunterowi. To wtedy nasza historia zaczęła się układać, tkana nićmi wierzeń i dziedzictwa, które odziedziczyliśmy po naszych przodkach.
Trudno jest ustalić dokładną datę powstania naszej parafii. Jednakże w latach 1375-1380, za sprawą biskupa łuckiego Izydora, nasze ziemie stały się miejscem istotnym dla życia religijnego, a pierwsze ośrodki religijno-pastoralne zaczęły się tu rozwijać. Ślady tych dawnych czasów widać już w dokumentach z XIV i XV wieku, które opowiadają o pierwszych modlitwach i zgromadzeniach wiernych w naszej okolicy. Płonka nad Narwią staje się miejscem, gdzie odnajdują się poszukiwacze duchowej drogi.
W 1446 roku pojawia się pisana wzmianka o Parafii Płonka Kościelna, a zapisane w dokumentach ofiary rodu Płońskich – 40 morgów ziemi – uznaje się za symboliczną datę powstania naszej parafii. To właśnie dzięki ich hojności i oddaniu nasza wspólnota mogła rozwijać się i kwitnąć, stając się miejscem, gdzie każdy mógł znaleźć schronienie dla swego ducha.
Przez wieki nasza parafia przynależała do różnych diecezji, od diecezji łuckiej po diecezję augustowską, aż do ustanowienia diecezji łomżyńskiej w 1925 roku. To podróż przez różne okresy historyczne i zmieniające się granice, które kształtowały naszą tożsamość, ucząc nas jednocześnie trwałości i odporności w obliczu zmian.
W 1975 roku parafia świętowała jubileusz 600-lecia istnienia, dni pełne modlitwy, refleksji i dziękczynienia za łaski, którymi obdarza nas Maryja, nasza Matka i Opiekunka. A teraz, zbliżając się do obchodów 650-lecia naszej Parafii Płonka Kościelna, zapraszam Was do jeszcze głębszego zanurzenia się w historię i dziedzictwo, które kształtują naszą wiarę i tożsamość. To nie tylko okazja do świętowania, ale również do zgłębiania korzeni, które nadają nam siłę i inspirują nas do dalszego rozwoju. Razem, jako wspólnota, będziemy celebrować naszą wiarę i przekazywać to niezwykłe dziedzictwo kolejnym pokoleniom, by mogły wzrastać w miłości i wiedzy o Bogu. Cdn.
